Maleńki znów podskoczył. 

Bo, wbrew wszystkim krokom, które wykonał przez ten rok, wciąż czuje się moim mężem.

A może lepiej byłoby to określić: panem?

Nie zdzierżyłam.

Po dniu nerwów, kolejnych pomysłów i konsultacji, wygłosiłam monolog.

Dając mu jasno do zrozumienia, gdzie jego miejsce.

I nie dając czasu na odpowiedź.

Bo w nosie mam te jego obietnice, mieszkanie, i spokojny rozwód.

Dość już obchodzenia się z nim jak ze śmierdzącym jajem.

Bo pękło. I śmierdzi.

A ja od tego smrodu chcę się uwolnić.

Za wszelką cenę.

Staję się więc samcem dominującym.

Obsikałam swój teren.

I poszłam spać.

Jak dziecko.

:)